شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟
خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی
خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی
خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم
خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی ...!!!
+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم فروردین 1387ساعت 17:45 توسط M@ry@M
|
خالیام ! خالی از آواز ، خالی از جرأتِ پرواز
ای غزلترین ترانه ! منُ ازازل بیاغاز
من پرکن از ستاره ، از یه فریادِ دوباره
از یه آهنگِ قدیمی که خریداری نداره
منُ پُر کن از پرستو ، از شبِ نگاهِ آهو
از تو خاکسترِ دریا ، زنده شو ! ترانه بانو !
با تو بادبادکِ رؤیا توی پنجههای باده
بیتو حتی یه چراغم از سرِ کوچه زیاده
ترانهی سکوتمُ تنها تو میشنوی عزیز !
عطرِ زلالِ تنتُ رو تنِ لحظههام بریز !
بگو از شب تا خروسخون فاصله چن تا ستارهس ؟
بگو کی لحظهی نابِ اون تولدِ دوبارهس ؟
بگو تا سفرهی هف سین چَن تا یخبندونِ سرده ؟
بگو چشمای ترانه چَن تا بغضُ گریه کرده ؟
بگو با منی که نبضِ روزگارُ دَس بگیرم
بگو تا از این زمونه خندههامُ پَس بگیرم
بگو هستی که بمونم ، پُشتِ زندگی نمیرم
تو که تو قصه نباشی از تمومِ قصه سیرم
ترانهی سکوتمُ تنها تو میشنوی عزیز !
عطرِ زلالِ تنتُ رو تنِ لحظههام بریز !
+ نوشته شده در جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 23:38 توسط M@ry@M
|
